اگر رسول خدا(ص) نبود و محمد مصطفي(ص) به پيامبري مبعوث نشده بود بودن در دنيا با كدام بهانه اي توجيه پذير بود؟... و خلقت مردمان و آفرينش زمين و آسمان را چه سود؟!...هيچ!... و اين پاسخ و توضيح خالي از ابهامي براي آن كلام نوراني بود كه خدا خطاب به رسول گرامي اسلام فرموده بود... «لولاك لما خلقت الافلاك... اگر تو نبودي، جهان را نمي آفريدم...»
امير مومنان (ع) در وصف او مي گويد «طبيبي است كه با طب خود به اين سوي و آن سوي مي رود، داروي او بيماران را بهترين درمان است و داغ او سوزان، آن را به هنگام نياز بر دل هايي مي نهد كه حق را نمي بينند، گوش هايي كه ناشنوايند و زبان هايي كه ناگويا... با داروي خود دلهايي را مي جويد كه در غفلت افتاده اند و يا از هجوم شبهه ها در حيرت...» و باز، علي (ع) از دوراني خبر مي دهد كه در پيش است، دوراني كه شايد «جاهليت مدرن» واژه گويايي در وصف آن باشد. علي (ع) از آن دوران اينگونه ياد مي كند «... كالبدهايي مي بينم بي جان و جان هايي بي كالبد، عبادت كنندگاني راه صلاح ناپيموده، بازرگاناني از تجارت سود نبرده، بيداراني كه در خوابند، حاضراني كه غايبند، نگاه كنندگاني كه نمي بينند، شنوندگاني كه ناشنوايند، گويندگاني ناگويا... پرچم گمراهي را مي بينم چون درختي تناور برپاي مانده و شاخ و برگ به هر سو دوانده...» و پس از وصف آن دوران كه در پيش است به هشدار مي نشيند كه «هر رفته را بازآمدني است، پس حق را از عالم رباني و خداشناس خود بشنويد و دلهاتان را آماده كنيد، هنگامي كه شما را فرا مي خواند آماده شويد و...»

ای خدا جان بر لب آمد مهدی زهرا نیامد

حجه بن العسگری آن مونس دلها نیامد

خون چکد جای سرشک از دیده هر عاشق او

آنکه گیرد خون ز چشم عاشق شیدا نیامد